Albendazole

Η Albendazole είναι ανθελμινθική δραστική ουσία της οικογένειας των βενζιμιδαζολών. Χρησιμοποιείται σε παρασιτικές λοιμώξεις από σκώληκες, όταν η διάγνωση και το θεραπευτικό σχήμα έχουν καθοριστεί από επαγγελματία υγείας. Η δραστική ουσία διαταράσσει τον μεταβολισμό του παρασίτου και περιορίζει την επιβίωσή του.

Η Albendazole περιέχει αλβενδαζόλη, ένα ανθελμινθικό φάρμακο ευρέος φάσματος. Η διαθέσιμη μορφή είναι δισκία. Η δοσολογία αναγράφεται στη συσκευασία· ακολουθήστε το φύλλο οδηγιών.

Η αλβενδαζόλη ταξινομείται στα παράγωγα βενζιμιδαζολίου.

Η διαθέσιμη μορφή είναι δισκίο Albendazole για από του στόματος χρήση. Η δόση, η συχνότητα και η διάρκεια δεν είναι ίδιες για όλες τις παρασιτώσεις.

Η χορήγηση καθορίζεται από:

• το είδος του παρασίτου,
• την εντόπιση της λοίμωξης,
• την ηλικία και το σωματικό βάρος,
• τη λειτουργία του ήπατος,
• την ανάγκη για επανάληψη της αγωγής,
• την παρουσία άλλων φαρμάκων ή παθήσεων.

Το δισκίο λαμβάνεται από το στόμα με νερό. Για ορισμένες ενδείξεις συστήνεται λήψη μαζί με τροφή, ενώ άλλες θεραπευτικές οδηγίες διαφέρουν. Η ακριβής δοσολογία πρέπει να είναι αυτή που έχει δοθεί για τη συγκεκριμένη διάγνωση.

Αν παραλειφθεί δόση, δεν πρέπει να λαμβάνεται διπλή ποσότητα χωρίς οδηγία. Η σωστή ενέργεια εξαρτάται από το πόσο κοντά βρίσκεται η επόμενη προγραμματισμένη δόση και από το αν πρόκειται για εφάπαξ ή πολυήμερη αγωγή.

Η αλβενδαζόλη συνδέεται με την τουμπουλίνη των παρασίτων και αναστέλλει τον σχηματισμό των μικροσωληνίσκων. Οι μικροσωληνίσκοι είναι βασικές κυτταρικές δομές που συμμετέχουν στη διατήρηση της κυτταρικής ακεραιότητας, στη μεταφορά ουσιών και στην πρόσληψη θρεπτικών συστατικών.

Η παρεμπόδιση αυτής της διαδικασίας οδηγεί σε:

• μειωμένη πρόσληψη γλυκόζης από το παράσιτο,
• εξάντληση των αποθεμάτων γλυκογόνου,
• διαταραχή της παραγωγής ενέργειας,
• προοδευτική απώλεια της κυτταρικής λειτουργίας,
• τελική εξάλειψη ή απομάκρυνση του παρασίτου.

Ο μηχανισμός αυτός εξηγεί γιατί η Albendazole μπορεί να δρα σε διαφορετικά στάδια του κύκλου ορισμένων ελμίνθων. Η ανταπόκριση δεν είναι ίδια σε κάθε παρασιτική λοίμωξη, επειδή η απορρόφηση, η θέση του παρασίτου και η διάρκεια έκθεσης στη δραστική ουσία διαφέρουν.

Η αλβενδαζόλη μεταβολίζεται στο ήπαρ σε ενεργό μεταβολίτη, την αλβενδαζόλη-σουλφοξείδη. Η ηπατική λειτουργία έχει επομένως πρακτική σημασία, κυρίως όταν απαιτούνται επαναλαμβανόμενες ή παρατεταμένες αγωγές ^[1].

Η Albendazole χρησιμοποιείται για συγκεκριμένες παρασιτικές λοιμώξεις, όπως ορισμένες λοιμώξεις από ασκαρίδες, αγκυλόστομα, οξύουρους και άλλα νηματώδη. Χρησιμοποιείται επίσης σε ειδικά θεραπευτικά πρωτόκολλα για ορισμένες ιστικές παρασιτώσεις, στις οποίες η διάρκεια της αγωγής είναι μεγαλύτερη και η ιατρική παρακολούθηση στενότερη.

Η δραστική ουσία μπορεί να επιλεγεί όταν:

• έχει τεκμηριωθεί ή πιθανολογείται συγκεκριμένος εντερικός έλμινθας,
• χρειάζεται δράση σε περισσότερα από ένα είδη παρασίτων,
• η θεραπεία απαιτεί ανθελμινθικό της κατηγορίας των βενζιμιδαζολών,
• έχει αξιολογηθεί η ηλικία, το βάρος και η λειτουργία του ήπατος.

Η Albendazole δεν αντιμετωπίζει κάθε αιτία γαστρεντερικών συμπτωμάτων. Δεν είναι θεραπεία για ιογενή γαστρεντερίτιδα, βακτηριακές λοιμώξεις ή μη λοιμώδεις παθήσεις του εντέρου.

Σύγκριση ανά μηχανισμό

Η επιλογή δεν γίνεται μόνο με βάση το αν ένα φάρμακο χαρακτηρίζεται «ευρέος φάσματος». Το είδος του παρασίτου, η θέση της λοίμωξης και η ανάγκη για επαναληπτική θεραπεία είναι συχνά πιο σημαντικά από την ονομασία της κατηγορίας.

Τα συχνότερα λάθη περιλαμβάνουν:

• χρήση της Albendazole χωρίς σαφή διάγνωση,
• επανάληψη μιας παλιάς αγωγής για νέο σύμπτωμα,
• διπλασιασμό της δόσης μετά από παράλειψη,
• διακοπή της θεραπείας μόλις βελτιωθεί ο κνησμός,
• παράλειψη αναφοράς ηπατικής νόσου,
• λήψη κατά την εγκυμοσύνη χωρίς ιατρική αξιολόγηση,
• χρήση ανθρώπινου σκευάσματος σε ζώο,
• παράβλεψη της ανάγκης για έλεγχο ή θεραπεία στενών επαφών σε ορισμένες παρασιτώσεις.

Ένα ακόμη πρακτικό πρόβλημα είναι η σύγχυση ανάμεσα στην εφάπαξ αγωγή και στα πολυήμερα σχήματα. Η περιεκτικότητα των 400 mg δεν καθορίζει από μόνη της πόσα δισκία χρειάζονται συνολικά.

Στην κλινική πράξη, οι γιατροί αντιμετωπίζουν την αλβενδαζόλη ως θεραπεία με συγκεκριμένη στόχευση, όχι ως γενικό φάρμακο για κάθε εντερική ενόχληση. Η επιλογή της βασίζεται στη μορφολογία του παρασίτου, στις εξετάσεις κοπράνων ή σε άλλα διαγνωστικά ευρήματα, όταν αυτά είναι διαθέσιμα.

Ένας γιατρός συνήθως αξιολογεί τρία σημεία: αν η δραστική ουσία καλύπτει το πιθανό παράσιτο, αν αρκεί σύντομο σχήμα και αν υπάρχει λόγος για επανέλεγχο ή θεραπεία επαφών. Η ταυτόχρονη αντιμετώπιση άλλων μελών του σπιτιού δεν είναι αυτόματη· εξαρτάται από το παράσιτο και την πιθανότητα επαναμόλυνσης.